Çöl rüzgârları esiyordu sesinde.
Züleyha ağıt yakıyordu,
Yusuf Allah’ındı.
Izdırap sinmişti gömleğine,
kalbime saplanıyordu sesindeki hasret.
Sesin, adın kadar güzeldi.
Rüyaydı;
gerçekten farkı sesinin varlığıydı.
Kapım aralıktı,
umut sızsın diye değil,
rüzgâr essin diye nefesime.
Ağlıyordum sessizce,
gözyaşlarım içimdeki yangından damlıyordu.
Rüyaydı;
gerçekten farkı kapımdaki aralıktı.
13.08.2025
Bahar Gökbarman
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder