Teslim olamadım… Kontrol etmeyi hakkım sandım.
Korkuların eşiğinde titreyerek söylenmeyi, susmaktan iyi sandım.
Vazgeçmeyi ıstırap, sahip olmayı mutluluk sandım.
Yokluğu kuyunun dibindeki karanlık, varlığı göğe yükselen aydınlık sandım.
Sanmalarımı hakikat sandım.
İnsan bedenindeki gözyaşının inci olduğundan habersiz, gülmeyi tahta oturtup gözyaşımı sakladım.
Dünyanın sonu gelmiş gibi ahlandım, vahlandım.
Dünyanın sonu, ondan uzaklığın çölüne düşüp kavrulmakmış, akledemedim.
Dağlar yeryüzünde dengeyi sağlar sandım. Dengeyi sağlayan O imiş, akledemedim.
Çöle düştüm, ondan uzaklığımdan habersiz.
Susadım da su aradım, ona susuzluğumdan habersiz.
Dünyayı dolaştım, içimle, gözlerimle, ellerimle.
Ondan başka her şeyi aradım.
Ne eksilse yerini doldurmaya uğraştım.
Ondan ayrı düşmüşlüğün boşluğunu hangi eksik giderir?
Hangi sevgi dindirir onu isteyen kalbin iniltilerini?
Kime dayanabilir insan, kalbiyle güven ve huzur içinde?
Daha ne yaşamak gerekir, O’ndan başka dost olmadığını görebilmek için; daha ne yaşamak gerekir?
İşte bu yüzden itirazım var kendime. Tüm şarkılarda andığım o değil diye.
İtirazım var her şeyi dert eden kendime, dertsizliğini dert etmedi diye.
İtirazım var hoyrat hallerime, içimde dalbudak salan gevenlere, kandilsiz bıraktığım hüzünlerime, oylum melallerime.
İtirazım var sözü inciten, havayı sesle kirleten her halime,
Dolaşık hislerime, çapraşık vesveselere.
İtirazım var geçip giden yıllara, şükrün nakışını hakkıyla işleyemeyen kendime.
İtirazım var çatlayan tohumları susuz bırakan kendime.
İtirazım var ruhumu ürperten her düşünceye.
İtirazım var teslim olmayıp düşünce çukurları eşeleyen kendime.
İtirazım var.
Kusurum var.
Eksiğim var.
Gediğim var.
İstiğfarım var.
Affın var.
Mağfiretin var.
Şefkatin var.
Merhametin var.
.
Bahar Gökbarman
15.12.2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder