Hangi noktada durmalıyım, kırıklarımı toplamaya hangi köşeden başlamalıyım, üşümüş ellerimi nerede ısıtmalıyım, teskin etmek için kalbime hangi bahaneleri sunmalıyım bilmiyorum. Yüzlerce tanıdığın arasında yeniden yapayalnız kaldım; bu aidiyetsizliği tanıyorum ve bu evsizliğin anlamını okuyabiliyorum. Anlatmalarımın çokluğu kadar anlaşılmayışlarım var, bu yüzden vazgeçtim; kimse bilmese de olur.
Ne çok bilmiyorum Rabbim; bağışla, öğrettiklerini de unutuyorum. Sana koşarak gelişlerim koruyor beni alevler arasında kalmış bir çocuk olmaktan. Bu yüzden penceremde görünen manzara hoşuma gitse de gitmese de, beni Sana koşturan her acı ve sevinç nimettir, hissedebiliyorum. Senden başka evim yok; kırgınlıklarla dolu her yanımı sevginle sar, sarmala. Kuruyan nehirlerim yeniden çağlasın, toprağa yağan göğüme beyaz bulutlar serpiştir, Seni zikreden yağmurlar damlasın ülkeme.
Bir yanımda sevgisiz ve aşktan nasipsiz bir sûrete bürünüyor dünya… Öte yanımda aşk yağmuruna tutulmuş nasiplilerin dünyası… Kaldım sanki arafta. Gözlerimde yaş ile kaldım. Gönlümdeki kıvılcımla kaldım. Yaşadıklarımla, yaşayamadıklarımla kaldım. Beni burada bırakma. Ürkek bir güvercin gibi kapındayım. Yol bilmez iz bilmezim. Ses ver bana Rabbim. Senin sesin güzeldir.
Bahar Gökbarman
Ekim 2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder