yıkansa gözbebeklerim.
Zihnimin surları temizlense
düşman izlerinden.
Kalbim bir neyzen’e dönse
uğruna.
Her köşeme yerleşse
sesinden yayılan rayiha.
Yerden toplasa gözlerin
gözlerimi.
Göğsümdeki yalazlar
bir bakışınla sönse.
Ölmeyi ve dirilmeyi
gözlerinden içsem.
Giydirseler kalbimi
ihsanın ile.
Kuşatılsa her köşem
aşkının erinciyle.
Af dilesem
incittiğim kelimelerden.
Af dinlesem
kalbimden ve sahibinden.
Hangi cennet nimeti
doyurabilir aşka âşık olanı?
Hangi göz yerini alabilir
sonsuzluğa açılan gözlerinin?
Karanlıktan doğan hangi perde
yırtılmaz gözlerinle?
Hangi hasta iyileşmez
sesinin nefhasıyla?
Mahcubum.
Hırkamın altında
gizliyorum kırık kanatlarımı.
Marallar su içerken
yaralandı bahçemde.
Mahcubum.
Yalınayak
çöllere düştüm.
Uğruna yaratılmadığım
çaresizlikler giydim.
Çölden, vahadan,
çalıdan ve gülden geçtim.
Mahcubum.
Hırkamın altında gizliyorum
göğsüme batan çöl çalılarını.
Duvarları yıkıldı
ülkemin.
Sesler
kılıç kuşandı içimde.
Ellerimde
kalemden bir kale.
Karşımda
kelimeleri kalbimden söküp
fırlatan benliğim.
Mahcubum.
Kapına geldim
ama çok geciktim.
Kurban ettim
uğruna bıraktıklarımı.
Kefaret ummanına
gözyaşlarımı dizdim.
Gelmek istesem
gelemem.
Çalamam
kapını.
Gizlenip
ağaç gövdelerinin ardına
Aşkından yanan vahşi gibi
seni seyreyleyemem.
Habeşistan
ilk şahidiydi
hasretinden yananların.
Gurbette tesellisiydi
Rukiye annemizin
seni yeniden görmek
Mahcubum.
Benliğin ve dünyanın gölgesinde
gurbete düştüm.
Seni görmeden
hasret kaldım.
Adına, adına, adına
yandım.
Ruhumun susuzluğuna
çare sensin.
Ruhum bir ırmaksa
akacağı umman sensin.
06.03.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder