Bir sinema salonundayım. Tüm koltuklar boş. Ben ise en arkada, ortalara yakın bir yerde oturuyorum. Film başlıyor.
Yirmi yedinci yaşım… Çok ağlatıyor beni.
Otuz birinci yaşım da öyle.
Hasreti, sarı birer vatka gibi omuzlarımda taşıyorum.
Sonra otuz dördüncü yaşım yükleniyor; kalbimden bütün bedenime yayılıyor.
Allah’ı kaybetmekten ödüm kopuyor.
Allah’ı kaybetme korkusunun ne demek olduğunu o yaşımda öğreniyorum.
Şaşkınlıkla kalakalıyorum.
Ölüyorum ve diriliyorum. Ölürken bulaşık yıkıyorum. Kitap okuyorum. Bebeğimi besliyorum. Ölürken yaşıyorum yani. Dirilirken de öyle. Yaşamak; ölürken de dirilirken de üç saniyelik bir rüyaya benziyor.
Kılıç kuşanıyorum.
Yaralanıyorum… ve yaralıyorum.
Yaralanan da, yaralayan da hep benim.
Yoruluyorum. Hem de çok. Yorulan da yoran da benim.
Yorgunluğumun karşısında ağırlaşan bir toprak gibi hantallaşıyorum.
Kaybolup gitmiyorum ama… Allah tutuyor.
Otuz dördüncü yaşıma veda ediyorum.
Otuz dördün Baharıyla göz göze gelmemek için direniyorum.
Ardından otuz beş geliyor.
Dalgalar duruluyor…
Ama yeniden kabarmayacaklarına dair hiçbir garantim yok.
Yaralar kabuk bağladı.
Ama bazen yürürken ansızın açılıyor.
Geçen seneler sızıyor o yerden. Akışına bırakıyorum. Sızan sizsin. Kabuk bağlamak isteyen bağlasın.
Tahammülüm yeniden şekilleniyor; bunu, artan tahammülsüzlüğümden anlıyorum.
Güzel şeyler oluyor. Kitap okuyorum, kahve içiyorum. Konuşmasını uzun zamandır beklediğim oğlum cümle kurarken, şükürden sesim titriyor. Yeni şeyler deniyorum. Minik bir iş kuruyorum; adına “Allah’ın inayeti ve inayetinin emeği” diyorum. Bol bol yürüyorum. Sağlıklı bir beslenme düzenine geçiyorum.
Geçmiş yaşlarımdan birinde verdiğim irade savaşının bana kattığı “pozitif irade gücü”nü fark ediyor ve şükrediyorum.
Ama zihnim dağınık. O dağınıklık arasında sürekli yeni bir kitaba başladığını sonradan fark ediyorum. Yedi kitabı Bir arada götürerek bitirmeye çalışıyorum.Bir yere yetişmeye çalışırken, diğerine yetişemiyorum.
Evin en küçük üyesiyle (3 yaş) sabah yedi sularında başlayan hikâyemiz, neredeyse her akşam sekiz buçuğa kadar devam ediyor.
Arabanın tekerini çıkarıyor, geri takılamayınca bunu bir hobiye dönüştürüp ağlıyoruz. Aylardır kullandığımız suluğun neden mavi olmadığını sorgulayıp oturup ağlıyoruz. Önce suluğa su dolduruyoruz, ardından “su değil, süt” diyoruz. Sütü doldurunca da “çok doldurdum” diye yine oturup ağlıyoruz.
Arabalı olmayan pijama, atlet ve külotu giymemek için sonuna kadar direniyoruz. Hem tuvalete gitmek istiyor hem de gitmemekte ısrar ediyoruz. Muzun çikolata olmadığını fark edince de ağlıyoruz.
Sarılınca tüm ağlamaları unutuyoruz.
Göz çevremdeki minik çizgileri fark ediyorum. Sakaklarimda yirmiuc nisan çocuğu gibi sıraya dizilen aklarımı da..
Nisan ayları ard arda geliyor sanki. Her ay yeni bir yaşa giriyormuş gibi hissediyorum. Kaç yaşında sonra saymayı birakiyoruz. Ya da sevdiğimiz bir yaşı alıp göbek adı olarak her yaş kullanabiliyor muyuz? Bu sene de 35 olabilir miyim?
Yirmi yedinci yaşım… Çok ağlatıyor beni.
Otuz birinci yaşım da öyle.
Hasreti, sarı birer vatka gibi omuzlarımda taşıyorum.
Sonra otuz dördüncü yaşım yükleniyor; kalbimden bütün bedenime yayılıyor.
Allah’ı kaybetmekten ödüm kopuyor.
Allah’ı kaybetme korkusunun ne demek olduğunu o yaşımda öğreniyorum.
Şaşkınlıkla kalakalıyorum.
Ölüyorum ve diriliyorum. Ölürken bulaşık yıkıyorum. Kitap okuyorum. Bebeğimi besliyorum. Ölürken yaşıyorum yani. Dirilirken de öyle. Yaşamak; ölürken de dirilirken de üç saniyelik bir rüyaya benziyor.
Kılıç kuşanıyorum.
Yaralanıyorum… ve yaralıyorum.
Yaralanan da, yaralayan da hep benim.
Yoruluyorum. Hem de çok. Yorulan da yoran da benim.
Yorgunluğumun karşısında ağırlaşan bir toprak gibi hantallaşıyorum.
Kaybolup gitmiyorum ama… Allah tutuyor.
Otuz dördüncü yaşıma veda ediyorum.
Otuz dördün Baharıyla göz göze gelmemek için direniyorum.
Ardından otuz beş geliyor.
Dalgalar duruluyor…
Ama yeniden kabarmayacaklarına dair hiçbir garantim yok.
Yaralar kabuk bağladı.
Ama bazen yürürken ansızın açılıyor.
Geçen seneler sızıyor o yerden. Akışına bırakıyorum. Sızan sizsin. Kabuk bağlamak isteyen bağlasın.
Tahammülüm yeniden şekilleniyor; bunu, artan tahammülsüzlüğümden anlıyorum.
Güzel şeyler oluyor. Kitap okuyorum, kahve içiyorum. Konuşmasını uzun zamandır beklediğim oğlum cümle kurarken, şükürden sesim titriyor. Yeni şeyler deniyorum. Minik bir iş kuruyorum; adına “Allah’ın inayeti ve inayetinin emeği” diyorum. Bol bol yürüyorum. Sağlıklı bir beslenme düzenine geçiyorum.
Geçmiş yaşlarımdan birinde verdiğim irade savaşının bana kattığı “pozitif irade gücü”nü fark ediyor ve şükrediyorum.
Ama zihnim dağınık. O dağınıklık arasında sürekli yeni bir kitaba başladığını sonradan fark ediyorum. Yedi kitabı Bir arada götürerek bitirmeye çalışıyorum.Bir yere yetişmeye çalışırken, diğerine yetişemiyorum.
Evin en küçük üyesiyle (3 yaş) sabah yedi sularında başlayan hikâyemiz, neredeyse her akşam sekiz buçuğa kadar devam ediyor.
Arabanın tekerini çıkarıyor, geri takılamayınca bunu bir hobiye dönüştürüp ağlıyoruz. Aylardır kullandığımız suluğun neden mavi olmadığını sorgulayıp oturup ağlıyoruz. Önce suluğa su dolduruyoruz, ardından “su değil, süt” diyoruz. Sütü doldurunca da “çok doldurdum” diye yine oturup ağlıyoruz.
Arabalı olmayan pijama, atlet ve külotu giymemek için sonuna kadar direniyoruz. Hem tuvalete gitmek istiyor hem de gitmemekte ısrar ediyoruz. Muzun çikolata olmadığını fark edince de ağlıyoruz.
Sarılınca tüm ağlamaları unutuyoruz.
Göz çevremdeki minik çizgileri fark ediyorum. Sakaklarimda yirmiuc nisan çocuğu gibi sıraya dizilen aklarımı da..
Nisan ayları ard arda geliyor sanki. Her ay yeni bir yaşa giriyormuş gibi hissediyorum. Kaç yaşında sonra saymayı birakiyoruz. Ya da sevdiğimiz bir yaşı alıp göbek adı olarak her yaş kullanabiliyor muyuz? Bu sene de 35 olabilir miyim?
15.04.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder