Bu yokuşun sonu düzlük müdür, Rabbim?
Kalbimde, ne kadar söküp atmaya çalışsam da yerinden kıpırdamayan bir kırgınlık var. Gözlerimde ise yaşımın çok ötesine geçmiş bir yorgunluk...
İtiraf etmeliyim; korkuyorum. Ama sana olan inancım, korkularımı un ufak ediyor. Sonra yürüdüğüm yolların dikenleri onları yeniden diriltmeye çalışıyor. Ben de ellerimi sana açıyor, içimde büyüyen her korkuyu bir kez daha sana bırakıyorum.
Rüyalarımı hatırlamaz oldum. Sanki içimdeki karmaşa, uykularımın en kuytu köşelerine kadar sızmış. Her şey eksik, her şey yarım kalmış gibi... Düşüncelerim, hislerim, hayallerim...
Yine de biliyorum; senin rahmetin, en karanlık gecenin ardından doğan sabah gibidir. Bu yüzden bekliyorum. Sabırla... Umutla... Ve yalnızca sana sığınarak.
Çünkü biliyorum ki, hiçbir yokuş sonsuza kadar sürmez.
Haziran 2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder