Kalp atışlarımı avuçlarımda hissedecek kadar yoruldum. Gözbebeklerim izinsiz titreyişlere teslim edecek kadar yoruldum. Çocukların sessizliğine gözyaşımı sığdıracak kadar...
Güneşten korkacak kadar yoruldum.
Yarını sisli bir umut içinde bekleyecek kadar yoruldum. Silik, net, yalın ve çetrefilli havalardan yoruldum. Candan, can alıcı bakışlardan, itirazlardan itiraflardan, bitmek bilmeyen iç savaşlarımdan yoruldum. Kılıç kuşanan kalbimin çarpıntısından yoruldum.
Kolaydı savaşmak kalbimin tarafsız kaldığı zamanlarda.
Zamanın var ile yok arası oyalamalarından yoruldum. Heyecan ve korku meydanlarından yoruldum.
Sarılmak ve itmek arzusu aynı anda sarıyor kalbimi. Kendimi kabul edişin ve reddedişin kıyılarında yıpratmaktan yoruldum. Şafak bir türlü sökmedi. Uzayan alacakaranlıktan yoruldum.
Yazdım ve ağladım. Kirpiklerim kalbim gibi ağırlaşınca başımı eğdim. Yazdım, dağıtmak için gözlerimin nemini. Bugün ruhum ve bedenim kavgaya tutuştu yine. Kalbim irademi okşuyor bir ışığı kucaklar gibi.
Asla tamamlanamaz bir resim var elimde kelimelerden ibaret. Elimde dört yap-boz parçası. Hiçbiri birbirini tamamlamıyor. İkisi aynı renk, aynı ton. Yan yana koyacak gibi oluyorum. Yan yana durmuyor.
Yoktun ve bedenimin yorgunluğu doldururdu geceleri. Varsın, kalbim sular altında kaldı. Gecelerim varlığın ile yokluğunun arasında ıslandı. Bir yangın bir üşüme gibisin. Aykırılıkların arasında hiç olmadık anda açan bir çehresin. Kurtlar uluyor içimde. Yeniden çocukluğuma dönüyorum. Yoksun. Bu kadar yokken kendimi bulamayacak kadar çoğaldın içimde. Donuk bir ışıltı gibi kaldı vicdanım kalbimle düşüncelerimin terazisinde. Güceniğim kendime. Insan ancak kendine gücenikken yorulur böyle.
Yeryüzündeki tüm yolları yürümek istiyorum. Ipil ipil süzülüp ak diye içimden. O kadar çoğaldın ki gözbebeklerimde, aynalarda gözlerimi göremiyorum. Umutsuz bir yol gibisin, kaldım içinde.
Tahammül edilmez bir avuntu kırıyor evimin pencerelerini. Tüm bunlardan kaçıp yaslanmak istiyorum bir omza bir kalbe. Dayanaklarım arasında yoksun. Tablomda yok kirpiklerin.
İşte böyle bir hikâye... Kendi dünyamda bir güneşken, senin dünyana yansıyan bir ışık gölgesine hayran olan aksime kırgınım.
Bahar gök barman
07.02.2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder