Yazıyorum!
Öyleyse yaşamaya değer.
Karanlık köşelerime ağ örmüş her menfi düşünceyi temizliyorum ıtırlı kelimelerle.
Bir filtre ile geziyorum zihnimin içinde.
Pelteleşmiş arzuların, ışıksız kalp çarpıntılarının ve aykırılıkların geçmeye delik bulamadığı altın bir filtre...
Ben yazarken savaşlar oluyor içimde, harfler cehaletimi yeniyor.
Firavun sular altında kalıyor. Nuh'un gemisi yükseliyor. Yeni sayfalar açılıyor peşin sıra.
Kalem gözlerimin önünde parlıyor.
Yazıyorum!
Öyleyse yıldızlardan oluşan bir tespihin tanesiyim ben!
Gecenin karanlığında yanıp yanıp söner bana giydirilen.
Ne kalem benim, ne de yıldız!
Memnunum emaneti kalbimin ellerinde taşımaktan.
Yazıyorum!
Öyleyse aşk bana kalemden damlar!
Bu yüzden ağaçları öpmek delilik değildir. Kalemin evidir onlar.
O kalem ki şahittir tarihe, toprağa, havaya, suya ve aşka...
O kalem ki ilk yaratılan... kıyamete kadar yazan... aşkın yanı başında.
Sizin olsun atlaslar, ipekler, kaşmirler!
Kalemi giydirin bana. O bensiz yapabilir, ben onsuz içi boş bir ceviz gibi kalırım ortada...
Sizin olsun güç, tarih, savaş ve toprak...
Bana "Elest bezmi"ni hatırlatan kalemin yolunu açın.
O yolda aydınlık adımlar bırakan ruhların izini süreyim.
Yeniden doğursun beni bir ana.
Ey Kalemin, aşkın, kelimelerin ve harflerin Rabbi!
Muradın muradım olsun.
Ey dört kitabın Rabbi!
Muradın muradım olsun.
Ey acizlerin, mazlumların, gözü yaşlıların Rabbi!
Muradın muradım olsun.
Ey damlanın, ummanın Rabbi!
Beni bana bırakma!
Bahar Gökbarman
24.06.2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder