DOSTA MEKTUP 9

Sevgili,

Aşk dedim adına, nakışında titredi kalbim.

Sonrası ızdırap çölleri...

Kurumuş güller gibi savruldum; bahardı mevsim.

Senin olanı kime versem, ızdırabın ortasına düştüm yani...

Sana ait olan, kimseye yakışmadı.

Kimse yoktu... Sen vardın ya.

Kimse silmedi gözyaşlarımı, sen sildin hani.

Topladım neyim var neyim yoksa, sana taşındım.

Seccade dediler adına; evim dedim. Evim!

Gülen gözlerimin ardındaki yangınlar sönsün diye, kimseye "eman" demedim.

Dilimin ucundaki kelimeler yandı,

Kalbimi duman sardı.

Şakaklarımdaki aklarda izi kalan bu ızdırabın

Ve uykusuz sabahlarımda seccademi ıslatan çaresizliğimin şahidi sensin.

Bana senin sevmelerin gerek.

Kimi sevdiysem, sevdiğim sendin.

Kime güldüysem, güldüğüm sendin.

Kimi gördüysem, gördüğüm sendin.

İçim sana ayan,

Kalbim apaçık huzurunda.

Topla beni, dost...

Beni savaş meydanında yalnız bırakma.

Beni yaralı bırakma.

Beni yetimliğime,

Beni öksüzlüğüme,

Beni kumlara, çöllere, güllere,

kılıca, kana bırakma!

Beni gözyaşı deryasında,

Hüzün kuyusunda,

Balığın karnında,

Kırgınlıkların soğuğunda bırakma.

Beni vesvese çamurunda,

Uğultulu seslerin arasında,

Yersiz yurtsuz duyguların sağanağında bırakma.

Beni bu dünyaya gönderirken muradın neydi, Ya Rab?

Giydir kalbime o muradını.

İşle nakış nakış ruhuma, nefsime, bedenime...

Kalbim, muradın olsun.

22.05 2025 

Liverpool