şiiri sende değil belki
seni şiirde yaşadım
dokunaklı bir türkü gibiydin dilimin ucunda
utangaç bir gelinin duvağı gibi örtüyordu kalbimi gözlerin
bir çocuğu büyütür gibi boşluk büyüttüm aramızda
rüya olsaydın
uyanmaktan başka çarem olmazdı sana
mevsimden mevsime yürüttü çehren
mevsimden mevsime sensiz geçtim
ağladım gülerken
ülkeler aştım
şehirleri arşınladım
haberin yoktu dost oldum sana
mümkünsüz bir hayali kırdım bakışlarında
iki kuş olduk
iki aşiyan
haberin yoktu düşman oldum sana
farzet ki yolunu kaybeden bir yolcuydum
kapını çalmadım
Bir karaca vurulmadı kirpik uçlarında
haberin yoktu
göğü seyrederken adını andım
saadetine dua etmekten başka düşmanlığım olmadı sana
ruhum çöllerinde susuz gezdi
aşamadım çöllerini
kalbim, çöl güneşinde yüzü kavrulan bir bedevi
görmezden geldin
görme diye kanat seslerini duyduğumda gizlendim
matruşkalar içinde önsezisi yırtılan
düşlemsiz bir kadınım şimdi
nefes alırken ölünebileceğini senden öğrendim
Kaç kez yalpaladım rüzgarında
kaç kez çark ettim senden
aşiyanı fırtınada savrulmuş kuşlar gibiyim
Evimi kaybettim
uyansam ve bu deli sarmaşıktan kurtulsam
bahar gök barman
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder