ah ömür;
yıllarıma serptiğim edimlerin son dem telaşı
ağarırım beyaz kumaşa giden yolda
şafaklar yanar söner ayalarımda.
ah ömür!
başı anne, sonu toprak kokusu
aklı kınalı günlerin telaşeli korkusu
ayrılık da vuslattan payını alır
her şair nasibi kadar dize mırıldanır.
ah Dünya!
alnından taş yemiş çocuklar
içine sızan kadınlar
aşsız ocaklar
memleketin göğüne bayrak olmuş babalar
ömür kanatlarını birbirine kenetleyen kuşlar
yürürüz gurup kızılandan bir gama
sırtımızda kalpten bir yuva
yol, evvel umman ferahlığı;
daralır son durakta
Bahar Gök Barman
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder