(Toprağı süpüren her mezarın üstünden kuşlar geçer mi?)
yıldızları kınalım!
beyaz yemeniden vazgeçmeyen kadın
lori’m
içime akan suyum!
ben zaten yaralıyken severim yaşamayı
gözyaşlarım sarkar asmalarımdan
birbirine karışmayan sular gibidir
içim ve kuyum
bilseydim
gece vakti bir kız çocuğu eli olur
yatağından sarkan yıldızları okşardım
bilemedim
daha önce hiç kolum kanadım çarpmamıştı
toprağın soğuk yüzüne
hiç ölüm çekmemişti saçlarımı.
Bahar Gök Barman, 2019 Mart
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder