Lori'ye ilk şiir
dünya gözyaşlarındır gözlerimde
onlar haykırdı ilk gerçeklerimi
senin yaşamında izledim yılların vefasız gidişlerini
çaresizlik denen boğuk odaya
ilk senin eteklerini tutup göz gezdirdim.
dermansız kaldım kederlerine
bu yaşıma geldim Lori
şahit olduğum eksilmeyen hüznünle
bu yaşıma geldim,
giydirdiğin şefkatten giysilerle..
ah hüzünlü gözleri buğday tarlalarına dalan Lori’m
sana devasızlığım akıyor vicdanıma
zamansız gidişin sıkıyor bedenimi
içimi acıtıyor yaşamak.
hoş geldin diyemeden vedalaşman doluyor ciğerlerime
çocukluğum kalıyor son kez bakamadığım gözlerinin ardında...
çocukluğum...
çocukluğum zemheride açan bir çiçeğe dönüyor Lori
bırakıp gittiğin yer üşüyor.
çaresizliğin kimsesizliğime karışıyor.
ah incitmekten korktuğum
incinmiş bir yürekle gitmeseydin
alışırdım belki bağrımdaki alevle yaşamaya
tüm mevsimler boyanmazdı sonbahara
alışırdım belki sesinin dolmadığı sabahlara
uçurum uçurum yokluğuna
Bahar gök barman
(05.12.2017)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder