ışığa tüneyen yusufcuklar
Pencerem, sırtı ıslak bir caddeyi izliyor asırlardır
Rüzgâr taze kelimelerin nefesini üflüyor çehreme
yaşamayı öğrenirken kopuyor saç tellerim
zamana büyüyor alın çizgilerim
ağararak asra karışıyorum.
kırılmış bir testiyim düşümde
kalbim çocuğun avuçlarında atıyor
rüzgâr sızıyor boşluklarımdan içeri
kalabalık bir yalnızlık dolanıyor nefesime
Yürüyorum yürüyorum
yanımda şah damarım ve ondan da yakın…
Bahar gök barman
ocak 2020
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder