haminne'ye mektup (şiir)

 

 

 

Zümrüdüanka’ya düştü, 

gövdesine sekine gömdüğüm sözcükler 

gulyabaniler dalgalanıyor güzlek kıyımda. 

her gece üstümü örten karanlık kaygım, 

ışıklarını açık unuttu akıl eyvanımda. 

Uyuyamıyorum. 

 

Haminne, 

Senden öğrendim; 

Kaybedince önce saçlarımı taramayı 

İçimdeki ölü kırlangıçları toprağımla kapamayı 

Ellerim üşüdüğünde uyumayı 

Düşlerime düşen güneş ışığıyla ısınmayı 

 

Açıkça söylüyorum Haminne! 

Ezansız ülkelerin güneşini hakikat yuttu. 

Bilalsiz şehirlerin sokakları izbe ve kuytu 

Ezanla yıkanmayan kentler gül kokmayacak 

Oralarda yıllar mestane misali akacak 

 

Bosna öyle midir Haminne! 

Bosna’m; 

Sökük zamanlarımı sükûtuyla diken sevda  

Fecirlerinden gençliğime ferih sarkıtan sıla 

Sol gözünden vurulunca sol yanı nur olan gazal 

Annemin gönlünü sardığı ipekten şal 

Derunumda çocukluğumu yıkayan ilk gassal 

 

Öksedim Haminne, 

Şehrin soğuk rüzgârlarla hissedilen künhünü, 

Pürmelal hallerine sıcak bir örtü olan dost elini, 

Yalazların, düşen gazellerime sardığı ikindileri, 

Begova’ya bıraktığım âminleri ve secdeleri… 

 

Vatanının bayrağından ve ellerinden öperim Haminne 

 

Bahar gök barman

2020 ocak